Survivalgroep Fit-Zeist

Rond 20.00 uur begonnen we met 13 leden (Marc, Mark, Vincent, Dennis, Glenn, Marten, Micha, Alexandra, Timo, Kees, Michel, Han, Boyke) met een bak koffie en plak cake. Gevolgd door een verhaal van onze oude Den Helder Maastricht teamcaptain Hans Keijser. Hans is regiovoorzitter en oud-bestuurslid van de boogschutterij Almere. Hij had voor onze Hans Mooij speciaal de kleding van de sponsor Lopital aangetrokken maar Hans heeft hier niet van kunnen genieten. Een promotiefoto is gemaakt en voor Hans bewaard. Daarna vertelde Hans over de geschiedenis van het boogschieten, wat over de boogschutterij Almere, gebruikte materialen, veiligheidsmaatregelen en Hans vertelde trots over de kampioenen die zij in huis hebben. 

Boogschieten blijkt een intensieve sport te zijn. Pijlen worden met 300 km verschoten en de maximum afstand is 90 meter. De bogen zijn superkostbaar en schieten is een kunst. Na een paar rondjes inschieten met een recurve boog onder begeleiding van Hans, Robert en twee kampioenen van de club, kregen we een demonstratie van de kampioenen en na een korte pauze met een hapje maakten wij ons op voor een kleine competitie. 

Marten was in vorm en zorgde voor de enige volle bak van die avond (3 pijlen in de 10) . Na 5 x 3 verschoten pijlen werden de punten bij elkaar opgeteld en werd de poedelprijs uitgereikt aan Dennis, de middenprijs aan Michel en de hoofdprijs aan Marten. 

Tijdens de  cooling-down aan de bar van het gezellige clubhuis hebben we afgesproken om volgende jaar weer iets met boogschieten te organiseren. Hans Keijser heeft aangeboden de mannen die aan het RUC en TSC deelnemen nog een eens op de club onder handen te nemen. Bestuurslid regelt via een vriend een workshop Run-Archery (rennen en schieten) 

Onder de deelnemers was ook een kleine Hiawata (Boyke). Hij  heeft ook wat pijlen verschoten met een boog op maat.

De foto’s van deze avond zijn hier te vinden en op: http://www.flickr.com/photos/fitzeist/tags/almere/.

Michel

Zelden zo veel Geuijens in 1 survivalrun meegemaakt! De opmerking van de organisator bij inschrijving, dat de familierun specifiek voor families was en niet gezien moest worden als een groepsrun, zorgde er voor dat de bloedlijnen binnen de groep eens onder het vergrootglas werden gelegd. Conclusie: ze zijn allemaal aangetrouwd, achterneef en achternicht en de schoonzoon van de broer van mijn opa!

Zoals gebruikelijk had men in Winterswijk voor het mooie weer en de fantastische natuur gezorgd. De start was op een bomvolle camping, waar we vanwege de grootte van onze “familie” in twee groepen van start gingen. Veel duitsers op de camping, maar ook veel duitse deelnemers aan de survivalrun!

Al bij de tweede hindernis  waren we weer 1 groep. Zo gingen we op weg naar het oude bosbad, wat voor de gelegenheid weer even was opengesteld. Eerst een stuk kajaken, waarbij introducee Mark liet zien hoe je moet eskimoteren. Helaas voor hem zat er geen spatzeiltje op zijn kajak en konden we de boot gaan legen op de kant. De toggle in het bosbad was weer een groot feest.

Net als vorig jaar zat ook nu weer die spannende duiker in de wedstrijd. Je past er net in en het ding is oneindig lang. Eenmaal er in zie je niets meer, totdat je er weer uitkruipt. Zelfs de meest doorgewinterde survivalaars hebben respect voor deze hindernis. Er waren er zelfs, zelfs binnen onze groep, die deze claustrofobische hindernis hebben overgeslagen!

Halverwege het prachtige parcours belandden wij op het trainingsparcours van UBCRO. Ze hebben het daar prima voor elkaar in het bos. Behalve de vele hindernissen die we voor de wedstrijd moesten doen, deden Alex en ik er nog een schepje bovenop door alle overige hindernissen buiten de wedstrijd om ook mee te nemen. Zo hing daar een apehang van zo’n 50 meter lang! Eitje natuurlijk voor de mannen van het lange werk.

Na het trainingsbos had de groep zich weer verzameld bij een volgend hoogtepunt: Jessica was uit haar broek gescheurd! En Mark probeerde het een en ander weer te bedekken met rood-wit lint waarmee het parcours en de hindernissen waren uitgelint. Op mijn vraag wat er was gebeurd, kwam geen eenduidig antwoord. Wij denken nu dat de gorilla uit Blijdorp naar Winterswijk was gekomen…

Na nog vele leuke en afwisselende hindernissen bereikten we de finish waar we in de eindhindernis nog een showtje weggaven. Samenvattend was het een erg leuke en gezellige dag in prachtige natuur met veel gevarieerde en ook spannende en spectaculaire hindernissen. Ik zou zeggen volgend jaar weer!

Er zijn nu ook foto’s van de Grontmijloop beschikbaar. Nou ja, niet zo zeer van de loop, maar vooral van de voorbereidingen en de prijsuitreiking.

Klik hier voor de slideshow.

Donderdagavond rond een uur of 8 werd het startschot gegeven voor de Grontmijloop. Ditmaal was het een sponsorloop voor het goede doel. Grontmij betaalt voor iedere deelnemer voor iedere gelopen kilometer 5 euro voor het kinderkankerfonds, KIKA. Door de grote deelname vanuit de survivalgroep zal Grontmij zijn winstprognose dit jaar wel moeten bijstellen! Volgens de laatste cijfers kende de loop zo’n 160 deelnemers die ondanks de regen hebben meegedaan.

Al direct bij de start manifesteerden zich 7 survivalaars bij de eerste 10. Elwin had er zin in, mogelijk moest hij nog wat frustratie kwijt naar aanleiding van de avonturen in Polen. Hoe dan ook hij dook als eerste het bos in, snel gevolgd door twee Grontmij’ers, daarna Kees en vervolgens ondergetekende. Dit was zeg maar een moordend tempo en al snel liet ik Timo voorbij gaan, daarna Bart en Mark, en ook Harm zette mij weer even terug op mijn plek. Na de eerste ronde (van de vier) kreeg Harm het even met een hond aan de stok, tenminste dat dacht hij, de hond dacht van niet. Elwin kon na 1 rondje zijn plas niet meer ophouden, en toen hij dan even stopte bij een mooi nog niet volgroeid boompje bleef hij net zolang plassen tot hij er zeker van was dat hij buiten de prijzen zou vallen. Alex en Josee zaten continu niet ver achter mij. En Jessica, Jeffrey, Alexandra en Petra kwam ik verschillende keren tegen. Dat was wel mooi met dit parcours: het was zo bochtig, dat je een aardig overzicht had en elkaar telkens tegen kwam. In de derde ronde passeerde ik Keti. Ze was erg goed bezig en vergulde mij met trots. Ga maar na, ze gaat nooit hardlopen en loopt wel mooi die 5 kilometer wedstrijd uit!

Bij de prijsuitreiking werd Keti naar voren geroepen als snelste dame op de 5 km. Dit bleek een foutje te zijn, maar ze werd wel beloond met een mooie KIKA knuffel. Vervolgens werd Josee naar voren geroepen als winares van de 10 km in een schitterende tijd van iets meer dan 47 minuten! Ook de prestatie van Jeffrey (zoon van Josee) mag niet onvermeld blijven, hij liep 3 rondes (7,5 km) in een schitterende tijd van ongeveer 40 minuten!

De overige uitslagen zullen volgende week volgen, in ieder geval zijn Timo en Kees bij de eerste 5 geeindigd op de 10 km. Ook de winaar van de 10 km hoorde een beetje bij onze survivalgroep. Hij trainde bij Hellas en tot voor kort was Don zijn trainer!

Over het parcours; het waren dan misschien wel 4 dezelfde rondjes, maar wel heel afwisselend. Modderige bosgrond, klinkers, asfalt en keienpaden werden afgewisseld. Er zaten kleine glooiingen in het parcours en scherpe bochten. Het was dus geen eenvoudig parcours, maar wel uitdagend. Gezien de reacties van de survivalaars krijgt deze wedstrijd volgend jaar zeker een vervolg.

Kees vroeg me een aantal weken geleden of ik weer een keer een oriëntatieloop/training zou willen geven. Nou, dat wil ik wel en misschien zijn er nog meer mensen die interesse hebben. Zo ja, laat het me dan even weten (mailtje naar harmbartholomeus@hotmail.com). Bij voldoende belangstelling zet ik een training in elkaar waar ook wat andere oriëntatietechnieken naar voren komen, zoals luchtfoto’s, (uur)azimutsen, blinde kaart e.d. In verband met beperkte tijd in de weekenden lijkt het mij het handigst de training te houden op een dinsdag of donderdagavond in Zeist. Geef even je voorkeur aan, dan overleg ik met de activiteitencommissie of/wanneer het in het drukke schema past.
groeten, Harm

Elwin en Harm zijn er in geslaagd om in 17 uur klaar te zijn met de 80 uurs race in Zakopane. Helaas waren ze toen nog niet bij de finish maar wel te laat bij een controlepunt, dus was het feestje over. Niettemin een leuke en leerzame ervaring waarbij de belevenissen weer eens op papier zijn gezet. Klik hier voor het verslag.

Deze week zijn Harm en Elwin weer eens een weekje buiten spelen. Dit keer is het reisdoel de TNF Adventuretrophy in Zakopane (Polen). Het wordt een leuke uitdagende actieve vakantie, die (als het goed is) live te volgen via http://www.adventuretrophy.pl. De race duurt maximaal 80 uur en zal een kleine 400 km lang zijn. Kijk voor hun teamprestaties (Team F.A.R.T., startnummer 2) bij de Master-race op de bovenstaande website.

Daarnaast proberen ze af en toe wat vers nieuws vanuit de race door te sturen. Dit zullen ze sturen aan hun vrienden van Team AMI (die met een team meedoen aan de Amator race). Zij zullen het nieuws op hun website http://www.team-ami.nl plaatsen.