Survivalgroep Fit-Zeist

De duatlon is terug. Na afwezigheid van zes jaar is weer tijd voor een duatlon. Op zaterdag 13 oktober om precies 11.00 uur start de eerste ATB in de inmiddels 7^e Fit duatlon.

De duatlon gaat over 9 km mountainbiken op het mountainbike parcours van Staatsbosbeheer in Austerlitz en 3 km lopen ronde de atletiekbaan Dijnselburg.

Zowel het fietsen als het lopen wordt als individuele “tijdrit” afgewerkt. De eerste deelnemer start om 11.00 uur op het mountainbikeparcours, de volgende deelnemer een halve minuut later, enz.

Er wordt gestart op basis van vorige uitslagen, de snelste fietser rijdt eerst, de tweede daarna enz.

Na de mountainbikerit (duur: tussen de 15 en 25 minuten) rijdt de deelnemer op eigen gelegenheid en op de fiets naar de atletiekbaan.

Een uur na de start van het fietsgedeelte, om 12.00 uur, starten de eerste tien deelnemers voor het lopen. Er wordt gelopen en groepjes van tien atleten. De eerste tien fietsers eerst, om 5 over 12 de volgende tien enz.

Diegene die de minste tijd nodig heeft om de beide parcoursen af te leggen is de winnaar.

De mountainbike route is te vinden op het terrein van Staatsbosbeheer aan de Woundenbergseweg richting Woundenberg, even voorbij het KNVB-sportcentrum (rechts), de afslag Austerlitz (ook rechts), net voorbij het dierenasiel (links) aan de linkerkant van de weg. De route is aangeduid met witte, schuin afgezaagde paaltjes die voorzien zijn van een rode afbeelding van een fietsen. Als je moe bent zie je niet alle paaltjes direct dus het is verstandig om voor 13 oktober een proefrit te maken. Verkeerd rijden tijdens de duatlon is voor eigen verantwoording.

Het parcours is opengesteld voor wandelaars, dus houdt daar rekening mee. Mountainbiken is niet zonder gevaar, dus een veilige fietshelm is een “must”. De organisatie is niet aansprakelijk voor eventuele schade en ongevallen.

Aanmelden t/m woensdag 10 oktober via fonspennings@planet.nl

Daar sta je dan voor de zoveelste keer aan de start in Udenhout. Weer een nieuw seizoen. TSC Fitters waren er maar weinig (alleen ik). 18 km en 50 hindernissen voor de boeg.
Start 10:50 met een man of 35 en evenzoveel kinderkoppen. Even met zo’n steen lopen is niet erg maar na ca. een kilometer ben je blij dat je er vanaf kan. Ik loop in de midden moot (daar ben ik meestal te vinden) en alles gaat goed. Tot dat we een eind door een sloot moeten lopen zonder water maar met 20 cm bagger.(ik ben toch wel bij de goede loop aanwezig?) Dan hindernis 8, netje en swing over, alleen ik kwam er niet over. Het touw was een gladde bagger slinger. Gelukkig kwam Marc (hij liep daar de recreanten run) gelijktijdig daar aan. Samen hebben we het touw ontbaggert en na 7
pogingen lukt het dan toch. Marc lukte het overigens wel “gewoon” in 1 keer. Inmiddels zijn bijna alle andere TSCers mij gepaseerd . Het rustig vervolg geeft me de tijd om mijn zonde te overdenken. Te weinig trainings arbeid? Een beachfeest dag is geen goede voorbereiding? Of toch te weinig gegeten? De hindernissen rijgen zich aaneen maar worden verder
wel met goed gevolg het zij hier en daar met moeite afgelegd. De TSC lus komt dit keer hard aan. De 8 slinger touwen over het water moeten zelfs 2 keer worden gedaan vanwege een foutieve uitvoering (een grote plons) bij de eerste poging. Na 11 swing-overs achter elkaar zie ik er blijkbaar zo belaberd uit dat de vrijwilliger met druivensuiker aan komt (maar nog wel bedankt). In de slotfase kom ik Don nog tegen de de korte run met iemand loopt. Gelukkig kan ik zijn beginner nog wel voor blijven. Vreemd genoeg is in tegenstelling tot Glenn de eindhindernis voor mij een makkie (komt mischien door 12 Hang-On Ries roepende kids).
Al met al een mooie maar voor mij loodzware run. Ik heb nog nooit zo’n belabberde tijd neer gezet: 4 uur en 15 minuten Alle TSC Fitters die ik normaal voor kan blijven hebben dit seizoen hun kans gehad want volgende wedstrijd in Boerakker over ruim een week gaan we er weer vol goede moed tegenaan.

Ries

Eindelijk kwam het er dan van. Na jaren de verhalen, van vooral Aalt, te hebben aangehoord besloot ik (ik = Micha) om dit jaar serieus met Aalt mee te gaan om samen de prut in te duiken. Qua weer beloofde het in ieder geval een superdag te worden en om ca. 10:30 sprongen we dan ook op de fiets om vol goede moet, onder een strak blauwe hemel en de sterke verhalen van Aalt, richting Haarzuilen te gaan.

Eenmaal aangekomen in Haarzuilen troffen we al snel een derde Fitter en wel vriend Han met enkele supporters. Dat het een serieuze Prutrace zou worden werd al snel duidelijk. De plaatselijke brandweer was een douchesysteem aan het bouwen in één of andere voederbak van een boerderij zodat elke deelnemer achteraf, onder het genot van een 300bar spuitende brandweerslang, de prut van zijn/haar lijf kon laten spuiten.

Onder leiding van Aalt, de ervaren Pruter, begonnen we met een rustige warming-up tevens parcoursverkenning. Naast een negental boerenslootjes was het uiteindelijk een bak van tien bij drie meter, tot kniehoogte gevuld met prut uit de plaatselijke weilandslootjes, die ervoor zorgt dat de naam Prutrace de enige juiste naam is voor deze race. Het parcours bleek in het totaal máár ca. 4km te zijn (drie rondjes). Een eitje dus zou je zeggen…

Om 12:00 was het dan zover. Een vijftigtal deelnemers hadden zich aan de start gemeld voor de serieuze wedstrijd. En met de spanning in onze lijven liepen we als een stel dolle jonge honden de prut te gemoed. Al snel zag ik Aalt enkele tientallen meters voor me lopen die ik als tweede de eerste sloot in zag springen zoals je Tom, van Tom&Jerry, ziet springen als zijn kont in de fik staat. Maar dat was ook vrijwel het laatste wat ik me van Aalt tijdens de wedstrijd kan herinneren.

Continue Reading »

Atleten,

Nou moet ik dan ook maar ff mijn ervaring weergeven van mijn eerste RUC run, die van Udenhout zondag jl..
Prachtig weer voor de tijd van het jaar en in vergelijking met het regenachtige, sombere weer van vandaag.
Een hele mooie, volgens mij niet al te moeilijke run. Veel gecombineerde oefeningen die allemaal net wat leuker maakten.
Ik was aardig op dreef en het ging allemaal voorspoedig. Helemaal toen ik werd ingehaald door Helga, die werkelijk als een beest over de hindernis ging en mij later nog adviezen heeft gegeven.
Bij de Apenhang beukenbos (12) werd door een jurylid mij een oor aangenaaid. Zij vond dat ik het touw aan het einde niet had aangeraakt. Gevolg was dat ik zonder discussie de oefening maar opnieuw heb gedaan. Na een voortreffelijke oversteek mijn weg vervolgd en de rest zonder al te veel problemen genomen.
Echter, de allerlaatste hindernis was voor mij de ‘doodsteek’. In dit geval niet dood, maar wel het onderdeel waarbij ik gewond ben geraakt (zie foto: http://www.flickr.com/photos/fitzeist/1395937903/).
Nou is dat niet zo erg, want die wond geneest wel en dan zie je er niets meer van. Maar mijn bandje werd mij fgenomen!!!! Kijk en daar maak je deze survivalrunner in spé wél ‘dood’ mee…. Ik kan niet beschrijven hoeveel pijn het doet als je bij de ALLERLAATSTE hindernis (na twee pogingen) je bandje moet afstaan….
Al met al een hele mooie run en een schitterende ervaring. Een aanrader voor degene die hem nog niet hebben gedaan..

Sportieve groet,

Glenn.

ps. Voorlopige uitslagen zijn te vinden op: http://www.survivalrunudenhout.nl/

De Outdoorchallenge.

De outdoorchallenge was dit jaar de wedstrijd waar gestreden werd voor de NK titel. We waren met 3 teams aanwezig om in verschillende catergorien voor de prijzen te gaan. De NK titels waren helaas nét niet voor ons weggelegd. Elwin en Harm eindigden op de tweede plek, waar ze -gezien het wedstrijdverloop- dik tevreden mee waren. Kersverse Fitter Wouter-Dirk verdedigde samen met Michiel hun titel op het Nederlands Studenten Kampioenschap. Ook zij moesten genoegen nemen met de 2e plaats, want het team van All-Terrain wist ze net te kloppen. Birgit beleefde samen met haar kersverse race-partner ook een gezellige dag.

Harm

 
Zaterdag vond ik een berichtje in mijn mailbox: a.s. zondag training in Soestduinen! Ik had niet zo lang geleden hierover gesproken met Michel. Nadat ik daar gefietst had leek het mij wel wat om er te gaan hardlopen; en Michel kende de routes, want daar trainde hij een paar jaar geleden nog heel geregeld.

Ditmaal op de fiets naar de training, slechts 10 km verwijderd van huis. Het verzamelpunt was de parkeerplaats van Golf resort Hilton, waar Michel, Hans, Han, René en Aalt al op mij wachtten. Vandaar ging het op weg naar de Lange Duinen, een stuifzandgebied midden in de bossen. Uitgestrekte zandvlakten met hier en daar een naaldboom.

Michel was zaterdag al druk geweest met de voorbereiding. Hij had om te voorkomen dat we zouden verdwalen, overal blauwe paaltjes in de grond geslagen. Zoals gebruikelijk werd weer optimaal gebruik gemaakt van alle natuurlijke hindernissen die op ons pad kwamen. De trimbaan zorgde voor nog wat uitgebreidere variatie, en ook voor belangstelling. Een jonge dame met hond bleef de volle 15 minuten naar ons staren terwijl we de rekstokken misbruikten. Ze gaf toe dat ze het prettig vond om naar te kijken….

Onderweg lagen nog wat stukjes hout, waarbij Aalt op het idee kwam deze op de schouders te leggen en daarmee de bovenbeenspieren te trainen. Goed idee, maar klosjes hout van 50 kg zijn zwaar en bovendien dusdanig groot, dat het al een hele toer was deze op de schouders te krijgen! Ook het mulle zand van de duinen mag natuurlijk niet onvermeld blijven.
De route liepen tweemaal, waarbij het leek alsof in de tweede ronde het tempo stevig werd opgevoerd. Met nog enkele eindsprintjes tot besluit arriveerden we op de parkeerplaats waar het tijd was voor koffie met een koekje.

Dit gaan we vaker doen!

Niels

Elwin en Harm hebben samen met Arnaud Temme de eerste versie van de West European Raid Series (WERS) gewonnen. Onder de naam Fit AR Team (in de volksmond ook wel FART genoemd…) wisten ze van de 5 wedstrijden er twee te winnen en in de overige races hoog genoeg te eindigen om de overall competitie te winnen. Gert, Birgit en Ries namen in verschillende teams ook deel aan de competitie maar eindigden een paar plaatsjes lager.