In grote getale waren de leden naar Driebergen gekomen voor het tweede deel van het FSC. Ditmaal was ook de jeugd van Fit erbij.
In deze link vind je een fotoreportage van afgelopen zondag. En nog een fotoreportage!
Jeugdtraining Fit Zeist werpt nu al zijn vruchten af!
In het Noord-Hollandse Grootebroek werd zondag 12 september het het open NK survival koppelrun georganiseerd, alweer de eerste run van het nieuwe survival seizoen. Voorafgaande was er de prijsuitreiking van de eindklassering van het survival seizoen 2009/2010. De jeugd van survivalgroep Fit Zeist kwam ook naar Grootebroek om de nodige prijzen in ontvangst te nemen. Bij de meisjes JSCC was Sigrid van Holland, na vorig jaar derde te zijn geworden, nu tweede in het eindklassement. Bij de meisjes JSCB was het wederom Simone von der Linden, die net als de voorgaande jaren bij de meisjes JSCC eerste werd. Een bijzondere prestatie, gezien het feit dat het niet alleen een leeftijdsklasse hoger is, maar ook dat Simone alle runs waaraan ze heeft meegedaan heeft gewonnen (maximale scoren). Bij de jongens JSCB was Nick Kamperman derde in het eindklassement. Drie geweldige prestaties die beloond zijn met een top drie klassering in het het circuit 2009/2010, maar daarnaast doen er nog meer survival kids van Fit Zeist mee die wekelijks trainen en op hoog niveau meedraaien in het circuit.
Het open NK koppelrun in Grootebroek werd gehouden voor zowel senioren als de jeugd. Bij de jeugd (10 t/m 17 jaar) waren het na een run van 8 km en ruim 30 zware wedstrijd hindernissen Sigrid van Holland van Fit en haar vriendin Elianne Huitema uit Zwartsluis die Nederlands kampioen werden. Ook de volgende koppels met Fit-kids deden mee: Eva & Jonna, Alex & Dave, Simone & Sjoerd en de reuzenkleuters Annemarie & Inger. De 15 jarige Hannelieke draaide vast warm voor de JSCA en liep de 13 km individueel.
De zusjes Eva en Jonna van den Berg gingen de uitdaging aan om als origineelste koppel de run uit te lopen. Ondanks de goede poging van Mark en Bart waren het toch Eva en Jonna verkleed en geschminkt als clown die de eerste prijs wonnen. Via deze link zijn de foto’s van onder andere de prijsuitreiking te zien.
Oerinstincten in het Oerbos. (door Glenn)
Wat begon als een druilerige dag met slechte weersverwachtingen eindigde met veel lol en schitterend weer dat ervoor zorgde dat men de jassen uit moest doen en kon genieten van de warme zon…
Streker Oerbos Survivalrun, lees ik net op mijn bandje, dat ik tot dinsdag trots om houd, is een tweejaarlijks terugkerende survivalrun. Men heeft dus een jaar de tijd om een zeer afwisselende, leuke, inspannende, goed geregelde en mooie run te organiseren. Zelf het weer regelt men daar op ’t platte land.
Omdat de start en finish zo’n kleine 8 kilometer uit elkaar lagen, heeft de organisatie bussen ingezet om de deelnemers naar het startpunt te vervoeren.
Op gezette tijd vertrok er een bus voor je eigen startmoment (dat was dan ook de enige). Hield dus in dat als je die bus mistte, je mogelijk te laat bij je start zou arriveren. Maar er zijn altijd mensen die het voor elkaar krijgen de bus te missen…. Ik zal geen namen noemen, Bart (en Mark) weten jullie wie het waren? J
Om half elf waren Ive en ik bij het startpunt en begonnen om 11u00 onze 13 km recreatieve koppelrun.
Een run met maar liefst 50 hindernissen….! Er stond ons nog wat te wachten. Het weer was top voor een run als deze. Even leek het erop dat Chac roet in ons eten ging gooien, maar niets was minder waar het werd steeds mooier… Bij hindernis 3, kan ook 4 zijn geweest (lange apenhang over het water) moest ik terug uit mijn eigen touw om Ive omhoog te helpen. Daarbij kwam, geheel uit het niets, mijn steigtouw in m’n gezicht. Even zag ik letterlijk sterren en moest tot mezelf komen. Wat een klap was dat. Mijn gezicht is aan de rechterkant nog wat opgezet. Gelukkig kwam het uiteinde niet in mijn oog….
Heel veel modder en veel water lag er op de route en de mooie hindernissen moesten ervoor zorgen dat de deelnemers flink gehinderd zouden worden. Ik dacht dat er alleen in de Amsterdamse grachten rommel werd gedumpt. Zelfs in Grootebroek plonst men van alles in de sloten. Ivelina werd aangevallen door een complete tuinstoel die de duiker voor haar over het hoofd had gezien. Ik heb die stoel op de kant gegooid zodat omstanders er nog iets nuttigs mee konden doen. Hier en daar een steuntje gegeven, maar ze heeft alle hindernissen glansrijk overwonnen. Al met al heeft Ive een fantastische run gelopen. Alleen spijtig dat wij bijna een kwartier hebben verloren met wachten bij de tokkelbaan. Uiteindelijk zijn wij op plaats zeven geëindigd van de 40 koppels. Fit heeft naast onze prestatie haar aanwezigheid kenbaar gemaakt. Onderweg zagen we Ries die les kreeg van… (zijn dochter??) Peter (van Aartsen) heeft gewonnen bij de recreanten. Helaas was hij al vroeg klaar waardoor de meeste van ons hem niet binnen hebben zien komen. Timo heeft uit handen van de Burgervader de nummer 1 status, een flinke som geld en een bos bloemen ontvangen. Verdiend , want hij heeft gestreden voor wat ie waard was. Ydo de Vries (gevreesde concurrent) heeft hij in de laatste zeer spannende meters verslagen! Naast de podiumplekken hebben de Fitters er hard aan getrokken. Voor het eerst heb ik Michel het zwaar zien hebben. Hij vormde samen met Jeroen een koppel. Wat gingen die twee weer tekeer J
Ook Bart en Mark waren actief als Jansen & Jansen (hoef niet meer te zeggen toch??) J
Grootebroek complimenten en wat ons betreft tot 2012!!
Een hele serie foto’s is te vinden op: http://teamamdak.nl
En ze hebben ook de krant gehaald!
Zoals elk jaar proberen wij het trainingsseizoen op een leuke manier af te sluiten en ook dit keer is dat gelukt. Dankzij Alex, dat moet gezegd!!! Alex heeft het evenement weer eens goed voorbereid en uitgewerkt! Hoe doet hij dat toch zo snel? En zonder hulp!?
Afijn, dinsdagavond ging een groot aantal koppels van start na een briefing door Alex. 400 meter, 10 genummerde hindernissen, routekaartje in plastic niet-waterdicht hoesje, fietsend richting Amelisweerd, stukkie zwemmen, rennen, klauteren, beetje hijgen, weer fietsen, weer rennen en hindernissen. En dat allemaal met warm zomers weer. Prachtige route langs oude en bestaande beddingen van de Kromme Rijn, bijzondere fauna van harige rupsen (hebben jullie ze gezien?), langs Fort Rhijnauwen, over een spiksplinternieuw stukje bunkerpad, langs het oergezellige pannenkoekenhuis ( roken jullie de zoete geuren ook?), over het nieuwe schelpenpad bij het Fort (met schapen), door donkere kathedralen van hoge dichtbebladerde bomen, en weer terug de zandbult op bij Zeist.
En bij terugkomst lekker wat te drinken met een bescheiden zoutje.
Elwin en Kim bleken het snelste gelegenheidskoppel, ondanks dat Elwin in alle eerlijkheid opbiechtte dat er hier en daar wat schoonheidsfoutjes waren. Nou ja, bij wie niet?! Dus krgen zij de pet die ons allemaal past.
En onze drie hekkensluitende musketiers, die run-bike-runnend van start gingen, werden beloond met een lekker zoethoudertje. Maar waar kwam ineens die derde fiets met lekke band vandaan?
Rond 22.00 uur was het feestje weer voorbij en kunnen wij weer enkele weken opladen voor het nieuwe seizoen. Uiteraard kan er gewoon doorgesport worden, zij het met met enige aanpassing (zie eerdere berichten). En Peter verzorgt nog een trainingsschema voor een enerverende zomer!
Sportieve groet,
Vincent de Graaf
Niet genezen van het Bart-syndroom…
“Sa ist en net oars, want as ‘t oars wie, wie t net sa….”
Bart fan herte lokwinske …. Chapeau!!
Zondagmorgen de zesde van de zesde, om half negen voel ik de warmte mij omarmen als ik buitenkom om mijn weg te vervolgen richting het Friese noorden. Na een rustige reis van anderhalf uur van mentale voorbereiding kom ik bij een kraan aan die langs de weg staat opgesteld. Het blijkt op twee na de laatste hindernis. Geen kinderspeeltoestel zo te zien. Gauw doorrijden en mezelf niet gek laten maken.
Auto neerzetten, startnummer halen, bekenden begroeten, omkleden en ‘inbewegen’. De temperatuur is voor mij te hoog om echt in te lopen.
De TSC’ers vertrekken als eerste en om 10u55 is de eerste groep RUCkers aan de beurt.
De spanning stijgt. Na twintig!! minuten komen de eerste TSC na een rondje van zo’n drie kilometer weer langs start/finish. Timo ligt voor in het veld. Ik kan nog net een paar foto’s van hem schieten.
Concurrentie…
Dit is alweer de 10e editie van de UBCRO survivalrun en is vandaag voor het eerst rond het Hilgelo, de recreatieplas bij Sevinks mölle tussen Winterswijk en Meddo.
Zondag 16 mei begint mooi zonovergoten en dat zal ook de hele dag zo blijven. In de auto voel ik de warmte van de zon en dat vraagt zelfs om enige verkoeling. ARKO (Alle Ramen Kunnen Open voor de niet techneuten onder ons).
Aangekomen melden wij (Ive en ik) ons en nemen onze shirts in ontvangst. Ach, mooi grijs is niet lelijk… Er valt wel wat druk bij mij weg. Normaliter moet ik een bandje om, maar nu dus niet. Ik kan dus ongestraft de hindernissen dusdanig nemen zonder dat een jurylid mij het leven zuur maakt.. Heerlijk!
Marten, Han en Ries zijn ook aanwezig. Helaas was Marten te laat (openbaar vervoer in het oosten gaat nou eenmaal niet zo frequent) waardoor hij niet in zijn eigen startgroep meekon en daardoor een podiumplek aan zijn neus voorbij zag gaan. Om niet helemaal voor niets te zijn gekomen heeft ook hij de recreatieve run gedaan. Jammer dat je niet met ons mee kon lopen Marten.
Even terug naar de start. Deze komt naderbij en ik merk aan Ive dat ze flinke dosis gezonde spanning met zich meedraagt (of moet ik gewoon zeggen dat ze erg zenuwachtig was?). Dit wordt haar vuurdoop, haar allereerste survivalrun. Hier heeft ze maanden naartoe gewerkt. Weer heel wat anders dan die wedstrijden waar ze al dat asfalt voor ontbijt neemt. Voor het eerst gaat ze meemaken waar ze nou echt voor traint. Waarom we altijd ‘gezellig’ op en rond de baan aant spelen zijn… Nu maar hopen dat mijn begeleiding en aanwijzingen van de afgelopen maanden hun vruchten gaan afwerpen. Voor mij dus net zo spannend…
Een paar seconden voor 11u15 als het startschot klinkt , wens ik Ive succes en vooral veel plezier…
Een schitterend parcours uitgezet in de wijde natuur en een goed organisatie en goed gefaciliteerd. Een absolute aanrader voor kinderen en voor de eerste kennismaking met het Survivalrunnen. Veel variatie in het parcours. Relatief veel doorwadingen die soms tot aan de middel kwamen. Daarbij was het water niet zo aangenaam als het weer zelf. Vooral de eerste kennismaking met het water is niet echt aangenaam en gelijk diep. Dat was ook te merken aan de oerkreet die Ive slaakte toen ze de eerste keer in aanraking kwam met het water.
De hindernissen zijn divers en heel erg goed te doen. Het enige nadeel dat ik ervoer was dat er ontzettend veel, met name kleine kinderen, in de hindernissen hingen waar je op moest wachten. Je wilt toch niet op je geweten hebben dat je per ongeluk een kind op de vingers trapt? Maar dat krijg je erbij als je recreatief loopt.
Het lopen gaat goed en Ive gaat goed door de hindernissen heen en luistert goed naar mijn aanwijzingen. Na zo’n 6 km gaan haar onderarmen wat protesteren. Ze heeft het wat moeilijk, maar vecht door. Omdat ik haar ‘jaag’ kan ze mij wel op de bodem van het meer dumpen. Grapjes maken moet ik dan ook maar even niet meer…
Maar dan komt de eindhindernis om de bocht. Ze beseft het nog niet helemaal en gaat als een doorgewinterde TSCer over de laatste hindernis heen en zelfs nog vóór mij over de finish. Die kan ik dus weer in m’n zak steken…
Een snelle rekensom vertelt dat wij er 1 uur en 9 minuten over hebben gedaan. Zeer knappe prestatie voor een eerste run én zonder enige kleerscheuren, spierverrekkingen, opengehaalde handen, verloren schoenen, gekrenkte ego of wat dan ook. Proficiat!
Niet alleen voor Bart moet ik hard trainen om hem dit seizoen voor te zijn in het Algemeen Klassement.
Vanaf vandaag is er nieuw gevaar…. Het gevaar gaat gehuld in Ive..
Sportieve groet,
Glenn.
En opnieuw werd er een sneeuwtraining georganiseerd op zondag. Waar velen afreisden naar het hoge Noorden, naar de survivalrun van Westerbork, trokken een aantal thuisblijvers naar de duinen van Soest. De zandduinen waren veranderd in een feeërijk sneeuwlandschap, getuige bijgevoegde foto’s.
In bepaalde noordelijke delen van ons land kent men ‘de tocht der tochten’. Na veel discussie tussen ijsmeesters en rayonhoofden wordt soms de kreet ‘it giet oan’ gebezigd. Dit schijnt zoveel te betekenen als dat het doorgaat. In het oosten van het land pakt men dat anders aan. Hier heeft men ‘de hel van Beltrum’ de strijd tegen de elementen, en deze gaat gewoon door! De strijd begon voor onze fitte Zeistenaren al bij de voordeur. Na het sneeuw- en ijsvrij maken van de vervoersmiddelen, begon al voor dag en dauw de reis naar het oosten. Weerbarstige elementen, in de vorm van besneeuwde wegen en onbegaanbare fietspaden, werden bestreden en langzaam maar zeker kwam eenieder in Beltrum.
Eenieder? Neen, een enkeling was al bij voorbaat zo bang, dat zijn maag- en darminhoud spontaan in opstand kwam. Een ander wilde bij nader inzien toch liever per glij-ijzer het ijs te lijf. (wat allitereert dat weer lekker, hè). Gelukkig waren er vele andere gelijkgestemden, en deden de weergoden hun best om de uitdaging nog mooier te maken. Soms met een bijna doorkomende zon, soms met een fraaie sneeuwbui, en som ook een heerlijk afkoelend briesje.
Hoewel de wedstrijd (nagenoeg) droog was te doen, wilde Timo toch een demonstratie eskimoteren doen, maar vergat hierbij dat de bovenkant van de kano toch echt dicht moet zijn. Ook andere enthousiastelingen wilden persoonlijk de temperatuur van het water controleren, en wisten dit op een spectaculaire wijze kenbaar te maken.
Doordat een deel van de groepsrunners tegelijk startte, kon de strategie van de verschillende team goed met elkaar worden vergeleken. Vooral de aktie van Niels, die al apenhangend vanuit het touw naar de balk onder Michel doorschoof, was hiervan een indrukwekkend staaltje. De strategie van Vincent, Michel, Glenn en Jeroen (gewoon hard doorlopen) bleek de beste methode om als eerste team van Fit Zeist te eindigen. De warme bouillon na de finish was waarschijnlijk zo aanlokkelijk dat de heren niet waren te stoppen.De wedstrijd was goed te doen, mooie hindernissen in een fraai winterland. Een bijzondere hindernis is de drievoudige kanaal oversteek.E
en samenspel van apenhang, horizontale balken en een parallel touw waarover getijgerd kon worden. De prikslee ontbrak dit jaar, maar dit werd gecompenseerd door een kano of kajak tochtje. Na een laatste stukje boomstam sjouwen (een extra zware voor de groepsrunners) en aansluitend doorhakken, mocht de eindhindernis worden betreden. Onder het genot van de klanken van de boerenkapel in de finishtent, kon je de laatste energie uit armen en benen putten, waarna de finishbel mocht worden geluid. Omdat er zoveel teams meededen, zal de uitslag hier niet genoemd worden. Uiteraard zijn alle uitslagen al op de website van Beltrum beschikbaar (www.survivalbeltrum.nl).
Na afloop kon uiteraard weer heerlijk worden gebadderd in de bekende tobbes, waarbij de Biotex weer uitgebreid werd ingezet. Het vanouds bekende Biotex lied hebben we echter niet mogen beluisteren (zouden Gert, Marten en Dennis zo onder de indruk zijn van het feit dat zij achter de andere teams eindigden?).Als laatste moeten nog wat opmerkelijk kleding adviezen worden vermeld.Zo had een loper zich gehuld in een surfpak. Of dit de optimale oplossing is, daar wordt nog wel aan getwijfeld. Ook hadden een tweetal (ons verder helaas niet bekende) survival dames zich gehuld in een speciaal voor de survival ontwikkelde thermo-string. We hopen nog veel van dergelijke innovaties te zien.
Mark
Peter van Os selecteerde op internet de foto’s met Fit Leden:
Afgelopen dinsdag lag er nog een dik pak sneeuw op de atletiekbaan. Dat gaf Vincent weer inspiratie tot nieuwe trainingsmogelijkheden, hierbij gesteund door suggesties van de deelnemers. De essentie van de training was duidelijk: de sneeuw is er, dus dat zullen we merken ook!
Na enige inspanning was er veel tijd voor ontspanning, getuige bijgaande foto’s.
